சுகந்திகா தேவி முனிவரோடு இல்லறம் இனிதே நடத்திக் கொண்டிருக்கிறாள். வழக்கம்போல் ஒரு நாள் குளத்திற்குச் சென்று தண்ணீர் எடுத்துக் கொண்டு திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தாள்.

அப்போது அண்ணன் தம்பிகளான இரண்டு யட்சர்கள் இவள் அழகில் மயங்கினார்கள். அவளிடம், "பெண்ணே இநதக் கண்பார்வை இல்லாத முனிவருக்கு வாழ்க்கைப்பட்டு என்ன சுகம் கண்டாய்? பேசாமல் எங்களை மணந்துகொள். நாங்கள் முதுமைப் பருவம் அடையாத வரத்தைப் பெற்றவர்கள். என்ன சொல்கிறாய்?".என்று கேட்டார்கள்.

இந்தக் கடுமையான சொற்களைக் கேட்டுப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாத அவள் நேராகச் சென்று கணவனிடம் நடந்ததைக் கூறினான். நடந்ததையெல்லாம் மனைவி சொல்லக் கேட்டு, கணவன் கூறினார்.

"அவர்கள் நாளைக்கும் வருவார்கள். இவ்வாறே கேட்பார்கள். அவர்களை மணந்துகொள்வதாகச் சொல்" என்று கூறினார் கணவன்.

இச்சொற்களைக் கேட்டதும் அதிர்ச்சி அடைந்தாள் அந்தப் பெண்.

"என்ன சொல்கிறீர்கள் ஸ்வாமீ?"

பதிலுக்கு முனிவர் கூறினார்.

விளக்கம் தெரிந்தவுடன், மனைவியும், "அப்படியே செய்கிறேன் ஸ்வாமி" என்று பதில் சூறினாள்.

மறு நாள் அப்படியே நடந்த்து. இருவரும் சண்டையிட்டுக் கொண்டு முனிவரிடம் வந்தார்கள்.

"முனிவர் பெருமானே! எங்கள் இருவரில் யார் அரிவாளி என்று தங்கள் தான் கூற வேண்டும். எங்கள் இருவரில் அறிவாளியைத்தான் மணந்துகொள்வேன் என்று இந்தப் பெண் கூறுகிறாள்" என்று இநத இரண்டு யட்சர்களும் முனிவரிடம் கேட்டுக்கொண்டனர்.

இவர்கள் இவாறு வந்து கேட்பார்கள் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த முனிவர் கூறினார்.

மூவரும் நான்காவதாக ஒரு மனிதனைத் தேடிப் போய்க்கொண்டே இருநதனர். நீண்ட நேரம் தேடியம் யாரும் கிடைக்கவில்லை. இறுதியாகக் களைப்போடு குளக்கரையை அடைந்து அமர்ந்தனர். அமர்ந்த பின் முனிவர் கூறுகிறார், "நாம் நீன்ட தூரம் நடந்து விட்டோம், தீர்ப்புக் கூறுவதற்கு யாரும் கிடைக்கவில்லை. இனிமேலும் தேடிக்கொண்டு செல்ல எனக்குப் பொறுமை இல்லை. வேறு ஒரு வழியைச் சொல்கிறேன்" என்று கூறி வேறொரு வழியைச் சொன்னார்.

அங்கிருந்த குளத்தைக் காட்டி, "இதோ இருக்கிறதே, இநதக் குளம் தேயவத் தன்மை வாய்ந்தது. இந்தக் குளத்தில் நாம் மூவரும் ஒரே நேரத்தில் மூழ்கி எழுவோம். எழுந்த உடன் இந்தப் பெண் யாரைக் கைபிடிக்கிறாளோ அவரே இவளுக்குக் கனவர் என்று ஏற்றுக் கொள்ளலாம் என்றார். யட்சர்கள் இரண்டு பேரும் இதை ஏற்றுக்கொண்டனர்.

முனிவரின் அழ்கான வடிவத்தைக் கண்ட யட்சர்கள் வெட்சித் தலைகுளித்து ஓடி ஒளிந்தார்கள்.

நாம் தான் அறிவாளி என்றோ அழகானவர் என்றோ ஆணவப் படக்கூடாது.

அன்புடன்

வை. ராஜேந்திரன்