என்னைப் பற்றி

Meet our Authors



















PayOffers.in







Tamil-English bilingual webmagazine Dedicated to Education of Children - best viewed in 1280x800 Screen Resolution
To display talents of children and develop personality through stories, poems, songs etc. is our objective. Our contents meet the taste of elders also. A section on Tamil Computing and Learning guides the users to create Tamil contents in their personal computers and learn Tamil through Azhagi the Easiest and Fastest Tamil word processing and transliteration software.        Bring out the child in you...




 Facebook Twitter More...


Easiest and Best

Back Issues

FIGHT CORRUPTION


NOTICE

மழலைகள்

PayOffers.in





Poompuhar Full Movie Climax
தமிழ்த்திரு நாடுதன்னைப் பெற்ற எங்கள்
தாயென்று கும்பிடடி பாப்பா
சிலப்பதிகாரம்
- து. சு. சுவாமிநாதன்








19 ஊர் சூழ் வரி

(கண்ணகி தன்னிடமிருந்த மற்றொரு சிலம்பைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, வீழ்ந்து கிடக்கும் தன் கணவனைக் காணப் புறப்படுகிறாள். எதிர்ப்பட்ட பலரையும் விளித்துப் புலம்புகிறாள். குருதியில் தோய்ந்த தன் கணவனின் உடலை எடுத்து மார்போடு தழுவுகிறாள். அவன் எழுந்து அவள் கண்ணீரைத் துடைத்து 'நீ இங்கே இருப்பாயாக' என்று கூறிப் போகிறான். அவள் மன்னனிடம் நீதி கேட்க எண்ணி, அரசன் மாளிகையை அடைகிறாள்).

விண்ணொலி கேட்டு விரைவினில் எழுந்த
கண்ணகி யவளும் தன்னிடம் இருந்த
மற்றொரு சிலம்பைக் கையில் ஏந்தி
சற்றும் தயங்கா நெஞ்சொடு நடந்தாள்
“முறையிலா அரசன் ஊரில் வாழும்       (5)
நிறையுடைப் பத்தினிப் பெண்டீர் கேளீர்
எந்தன் கணவன் கள்வன் அல்லன்
அன்னவன் தந்த சிலம்பின் விலையைக்
கொடுக்க மனமிலார் அறக்கே டாய
நடுக்கம் மிக்க கொலையைப் புரிந்தனர்       (10)
மாதர் தங்கள் கண்முன் னாலே
காதற் கணவனை யானும் காண்பேன்
தீதறு நல்லுரை அவன்வாய்க் கேட்பேன்
தீதறு நல்லுரை கேளா தொழிந்தால்
நோதக்க செய்தாள் என்றே எள்ளுமின்       (15)
மேதகு நீவிர்” என்றே உரைத்தாள்

அல்லல் உற்ற அவளுறை கேட்ட
சொல்வ தறியா மதுரை மக்கள்
“களையாத் துன்பம் இவளுக் கிழைத்து
வளையாச் செங்கோல் வளைந்தது என்கொல்?       (20)
மன்னவன் தனது மதியிலாச் செயலால்
தென்னவன் கொற்றம் சிதைந்தது என்கொல்?
மண்ணக மெல்லாம் அருளால் நனைப்போன்
தண்குடை வெம்மை விளைத்தது என்கொல்?
சிலம்பைக் கையில் ஏந்திய நங்கை       (25)
புலம்பல் அச்சம் தருவது என்கொல்?
என்னே தெய்வம் உற்றனள் கொல்லோ?”
என்றே அஞ்சி நடுங்கி நின்றனர்

அவளைத் தொடர்ந்து வந்த சிலரும்
அவளது கணவனைக் காட்டினர் அங்கே       (30)
தன்னைக் கண்ட மனைவி யவளை
அன்னவன் காண இயல வில்லை
பகலவன் மேற்றிசை தன்னில் மறைய
அகன்ற உலகில் இருளும் சூழ்ந்தது
காலைப் பொழுதில் கணவன் சூடிய       (35)
மாலை தன்னை அன்புடன் வாங்கிக்
கூந்தலில் சூடிப் பெரிதும் மகிழ்ந்தவள்
அந்தி நேரம் தன்னில் அவனும்
மண்ணில் குருதி பெருகக் கிடந்து
கண்கள் திறவா நிலையில் உள்ள       (40)
அந்தக் காட்சியின் அவலம் கண்டு
அந்தோ அடைந்தனள் ஆராத் துயரம்

அங்கே நின்று கதறினள் அவளும்
“என்கண் அனையாய் உரைப்பாய் நீயும்
மன்னவன் செய்த கொடுந்துய ருக்கு       (45)
இன்னதே காரணம் என்றே எனக்கு;
நறுமண மாலை தவழும் மார்பு
பெருநில மதனில் கிடப்பதும் ஏனோ?
மாந்தர் எல்லாம் தூற்றிப் பழிக்கவும்
வேந்தன் துணிந்து தவறை இழைக்கவும்       (50)
மாண்டு மடிந்து மண்ணில் கிடக்கத்
தூண்டிய வினைதான் என்னே தலைவா?”
“கொண்ட கொழுநனின் வீழ்வைத் தாங்கும்
பெண்டிரும் உண்டுகொல் பெண்டிரும் உண்டுகொல்!
ஈன்ற குழவி எடுத்து வளர்க்கும்       (55)
சான்றோர் உண்டுகொல் சான்றோர் உண்டுகொல்!
வாய்மை அறியா மன்னவன் கூடலில்
தெய்வமும் உண்டுகொல் தெய்வமும் உண்டுகொல்!”
என்று சொல்லி அழுதவள் கணவனை
அன்புடன் எடுத்து மார்புடன் தழுவ       (60)
அன்னவன் எழுந்து அவள்முன் நின்று
தன்கை கொண்டவள் கண்ணீர் துடைக்கக்
கண்ணகி யவளும் நிலத்தில் வீழ்ந்து
கணவன் திருவடி கையால் பற்றினள்.

அப்பொழு தாங்கே வந்து நின்ற       (65)
ஒப்புயர் வற்ற அமரர் குழுவில்
அவனும் கலந்து அவ்விடம் தன்னில்
அவளை இருக்கப் பணித்துச் சென்றான்.

“மாயமோ! மருட்டும் தெய்வமோ! அறியேன்
போயென் கணவனை எங்கே தேடுவேன்?       (70)
எந்தன் சினத்தொடு அவனைக் கூடேன்
வேந்தன் முன்னே நீதியும் கேட்பேன்”
என்றே கதறித் தன்னுடைத் தீக்கனா
இன்றே பலித்ததோ என்றே மயங்கி
மன்னவன் கோயிலின் வாயிலைச் சார்ந்து       (75)
நின்றனள் கண்ணகி வெஞ்சினத் தோடு.

20 வழக்குரை காதை

(தீக்கனவு கண்ட பாண்டிய அரசி, அதை மன்னனிடம் கூற வருகிறாள். அப்பொழுது, கண்ணகி அங்கு வந்து, தான் கொண்டுவந்த சிலம்பை உடைத்துத் தன் கணவன் கையில் இருந்த சிலம்பு களவாடப் பட்டது அல்ல என்பதை நிலைநாட்டுகிறாள். ஆராயாமல் அநீதி இழைத்ததை உணர்ந்த மன்னன் அக்கணமே உயிர் நீக்கிறான். கோப்பெருந்தேவியும் உடன் மாய்கிறாள்)

பாண்டிய அரசி கோப்பெருந் தேவி
கண்டனள் தீக்கனா கலங்கினள் பெரிதும்
செங்கோல் வெண்குடை செறிநிலம் வீழ
எங்கும் எவரும் நடுங்கும் வண்ணம்
வாயில் மணியது நடுங்கி ஒலிக்க       (5)
வானில் வில்லது இரவில் காண
செங்கதிர் தன்னை இருளது விழுங்க
கடுங்கதிர் மீன்கள் பகலில் வீழ
எட்டுத் திசையும் அதிர்ந்து ஆட
கிட்டும் துன்பம் நிச்சயம் என்றே       (10)
தன்மனம் கலங்கிய அரசி தானும்
மன்னவன் தன்னை விரைவில் அணுகி
தன்னுடைக் கனவை அவனிடம் விளக்கத்
தென்னவர் கோமான் அதனைக் கேட்டான்.

மன்னன் கோயிலின் வாயில் தன்னில்       (15)
தன்கை யதனில் சிலம்பொடு வந்தவள்
“வாயி லோயே வாயி லோயே
அறம்பிழை போகிய மன்னன் தனது
புறக்கடை நிற்கும் வாயி லோயே
கொழுநனை இழந்த காரிகை ஒருத்தி       (20)
அழுத கண்ணுடன் வாயிலில் உள்ளதை
மன்னனுக் குரைப்பாய்” என்றதும் அவனும்
தென்னவன் முன்னர் விரைவில் சென்று
தாழ்ந்த சிரமொடு அவனை வணங்கி
வாழ்த்துக் கூறி உரைக்க லுற்றான்.       (25)

“நங்கை ஒருத்தி வாயிலில் உள்ளாள்
பொங்கும் சினத்தொடு பேசு கின்றாள்
பிடர்த்தலைப் பீடம் ஏறிய மடக்கொடி
தடக்கை வேலுடைக் கொற்றவை அல்லள்
அறுவர்க் கிளைய நங்கை அல்லள்       (30)
இறைவ னொடாடிய அணங்கும் அல்லள்
கானகம் உகந்த காளி அல்லள்
வானவர் உய்ய தாருகன் தனது
பேருரம் கிழித்த பெண்ணும் அல்லள்
உருவம் நோக்கின் அச்சம் தோன்றும்       (35)
அழுத கண்ணுடன் நிற்பவள் கையில்
அழகிய சிலம்பு உள்ளது மன்னா
கணவனை இழந்தாள் காரிகை யவளும்
கணவனை இழந்தாள் கடையகத் துள்ளாள்”
என்ற சொல்லைக் கேட்ட மன்னன்       (40)
“மன்றுள் அவளைக் கொணர்க” என்றான்.

அங்கே வந்த கண்ணகி தன்னை
“நங்காய் நீயார்?” என்று வினவ
“உண்மை உணரா மன்னா கேளாய்
விண்ணவர் வியப்பத் தன்னுடல் அரிந்து       (45)
புள்ளுக் கீந்த மன்னன் ஒருவன்,
எள்ளறு சிறப்பின் எல்லை எய்திக்
கண்ணீர் உகுத்த ஆவினைத் தேற்ற
கண்மணி தன்னை ஆழியின் மடித்தோன்
இத்தகை நன்னெறி யாளர் ஆண்ட       (50)
மெத்தகு பூம்புகார் என்பதி யாகும்;
வாழ்தல் வேண்டி ஊழ்வினை துரப்பச்
சூழ்கழல் மன்னா நின்னகர் புகுந்து
என்காற் சிலம்பு விற்க நினைத்து
நின்பாற் கொலைக்களப் பட்ட கோவலன்       (55)
தன்னுடை மனைவி யானே அறிவாய்
என்பெயர்க் கண்ணகி” என்றனள் அவளும்.

“கள்வனைக் கோறல் கடுங்கோல் அன்று
ஒள்ளிழை நங்காய் அறிவாய் நீயும்”
என்றே மன்னன் கூறலும் கண்ணகி       (60)
“என்னுடைச் சிலம்பில் உள்ளது மணி”யென
மன்னன் தனது சிலம்பில் உள்ளது
தென்கடல் தந்த முத்து என்றனன்
நங்கை தன்கைக் கொண்ட சிலம்பை
அங்கே மன்னன் முன்னே வைத்துப்       (65)
பின்னர் அதனை எடுத்து உடைக்க
மின்னும் ஒருமணி பளிச்சிட் டெழுந்து
மன்னவன் வாய்முதல் தெறித்தது அக்கணம்
அன்னவன் அடைந்தனன் சொல்லொணா அதிர்ச்சி.

“கோலும் வளைந்தது குடையும் தாழ்ந்தது       (70)
கொல்லன் ஒருவன் சொல்லைக் கேட்ட
யானோ அரசன்? யானே கள்வன்
வானுயர் புகழுடைத் தென்புலக் காவல்
என்னால் பிழைத்தது கெடுகவென் ஆயுள்”
என்றே கூறி வீழ்ந்தனன் மன்னன்       (75)
அந்நிலை கண்ட கோப்பெருந் தேவி
தன்னிலை மறந்து நடுக்க முற்று
தலைவனை இழந்த காரிகை தனது
நிலையிலா வாழ்வை எண்ணி வருந்தி
அன்னவன் இணையடி தொழுத வண்ணம்       (80)
தன்னுயிர் மாய்த்தனள் அக்கணம் என்றே.

“அல்லவை செய்தார்க் கறமே கூற்றாம்
பொல்லா வினையே செய்த வேந்தன்
தன்துணை நீயும் இனிமேல் நடக்கும்
என்செயல் என்ன என்பதைக் காண்பாய்”       (85)
என்றே கூறிய கண்ணகி மேலும்
தன்னிலை விளக்கிக் கூற லுற்றாள்
“மெய்யிற் புழுதியும் விரித்த குழலும்
கையிற் சிலம்பும் கண்ணில் நீரும்
பொங்கும் சினமும் கண்டு அஞ்சி       (90)
நங்கை சொல்லும் செவியில் விழவே
அறம்பிழை செய்த வேந்தன் அவனும்
துறந்தனன் தன்னுயிர் அக்கணம்” என்றனள்.

தொடரும்...

சிலப்பதிகாரம் - 11










Post your comments to Facebook


Cloud Solution for WordPress | Cloudaccess.net
Tell A Friend!
Type In Your Name:

Type In Your Email:

Your Friend's Email:

Your Comments:

Receive copy:

to mazhalaigal@gmail.com    Give your Feedback     Take a Quiz

Submit your content by mail to: mazhalaigal@gmail.com     Free Software Every Day     Free world Clock
Designed and maintained by AKR Consultants