அன்புள்ள நண்பர்களே,

நாம் வாழும் வாழ்க்கையில் குருவருளும் திருவருளும் இல்லாமல் வாழ்வது மிகவும் கடினமான காரியம். பகவான் எப்போதுமே தன்னை இகழந்தவர்களைக் கூட மன்னித்துவிடுவானாம், ஆனால் தன்னுடைய அடியார்களை இகழ்பவரை மன்னிக்கவே மாட்டான் என்று என் தாயார் அடிக்கடி கூறுவார்கள்.

நாம் குருவாக ஏற்றுக் கொள்ளும் அனைவருமே குருஸ்தானத்தை அடைய எவ்வளவு ஆசார, நியமநிஷ்டைகளை, அனுஷ்டானங்களை பக்தி ஸ்ரத்தையோடு, கடைப் பிடித்திருப்பர் என்று எண்ணும் போது, குருஸ்தானத்தின் பெருமை விளங்குகிறது, இறைவனை அடைய குரு மூலமாக முயற்ச்சி செய்ய வேண்டும் என்பர். அப்படிப்பட்ட குருவின் அருளில்லாமல் திருவருள் கிடைக்காது, உதாரணமாக ஒரு கதை உண்டு.

உடனே அந்தப் பெரியவர் அவனைக் கைப்பிடித்துத் தூக்கி விட்டுவிட்டு, ஆமாம் எனக்கு நாராயணனைத் தெரியும், அதனால் நான் அவன் பெயரைச் சொல்லுகிறேன், உனக்கு என்னைத்தானே தெரியும் அதனால்தான் என் பெயரைச் சொல்லச் சொன்னேன் என்றார், பாமரனுக்குப் புறிந்தது குருவருள்.

ஆகவே என்னுடைய வழ்வில் எனக்கு ஏற்பட்ட குருவருளைப் பற்றியும் திருவருளைப் பற்றியும் எழுதுகிறேன்.

அன்புடன்

தமிழ்த்தேனீ

Your Feedback